Captain's log - Day 6971

Λίγα λόγια απο καρδίας απο τον αρχηγό της αντρικής μας ομάδας, Κωνστανίνο Λιούκα:

5 Ιουνίου 2026, ώρα 23.00

Όλη μέρα προσπαθώ να ξεκλέψω μια - δύο ώρες για να μπορέσω να πάω στη γιορτή του συλλόγου

για το τέλος της χρονιάς, στην οποία συγκεντρώνονται τα μέλη του ποδοσφαιρικού τμήματος του

συλλόγου. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται φυσικά παιδιά και γονείς της ακαδημίας, οι παίκτες του

ανδρικού τμήματος της ομάδας, οι προπονητές και η διοίκηση του συλλόγου, αλλά και φίλοι του

συλλόγου, ώστε να γιορτάσουμε μαζί το τέλος της αγωνιστικής χρονιάς και να κάνουμε μια μικρή

ανασκόπηση της σημαντικής προσπάθειας που έγινε στο πέρασμα του τελευταίου χρόνου.

Δύο πλασματάκια τρεισήμισι κιλών, το ένα κουρνιασμένο στην αγκαλιά μου και το άλλο στην

αγκαλιά της γυναίκας μου, έχουν αντίθετη άποψη… Σιγά σιγά, αντιλαμβάνομαι στην πράξη τις

υποχρεώσεις που συνοδεύουν την γέννηση δύο μωρών. Όσο και να το περιμένεις, όσο και να

προετοιμάζεσαι, οι υποχρεώσεις που συνοδεύουν την έλευση δύο νεογέννητων στη ζωή σου είναι

πολλές και δεν παίρνουν αναβολή. Αναγκαστικά, όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.

Σκέφτομαι πως αποτελεί άλλη μια περίπτωση που πρέπει να ζητήσω συγγνώμη που είμαι απών από

την ομάδα. Ο κατάλογος των πραγμάτων που έχω χάσει το τελευταίο τρίμηνο είναι πολύ μεγάλος.

Είναι το μεγαλύτερο διάστημα που έχω λείψει από το γήπεδο, από τους αγώνες και τις προπονήσεις,

από τα αποδυτήρια και τα γραφεία της ομάδας.

Καθώς έχω συνηθίσει να βρίσκομαι στο γήπεδο τέσσερεις με πέντε φορές την εβδομάδα επί χρόνια,

το να το κόβω εντελώς από τη μία μέρα στην άλλη, πέρα από το ότι μου κακοφαίνεται προσωπικά,

νιώθω πως προδίδει και την εμπιστοσύνη της ομάδας στο πρόσωπό μου. Χωρίς να θέλω να φαίνομαι

υπερόπτης σε σχέση με τον ρόλο μου στην ομάδα, έχω υπάρξει σταθερό και βασικό στέλεχος αυτής

της ομάδας και η απουσία μου δεν περνάει απαρατήρητη. Αν το παραπάνω ακούγεται κάπως

υπεροπτικό, ας μείνουμε μόνο στο ότι η παρουσία μου επιτελεί κάποιο ρόλο στην καθημερινότητα

της ομάδας που δύσκολα αναπληρώνεται από τη μία μέρα στην άλλη.

Σε κάθε περίπτωση, σε όλους όσους έχουμε περάσει τα περασμένα ηρωικά χρόνια του χωμάτινου

γηπέδου, έχει δημιουργηθεί μια βαθιά πεποίθηση πως η συνεχής παρουσία λίγων ανθρώπων είναι

απαραίτητη για να επιβιώνει η ομάδα. Πέρασαν χρόνια όπου η δυσκολία των συνθηκών επέβαλλε

ακριβώς αυτές τις ηρωικές συμπεριφορές, και οι συνήθειες χρόνων δεν μπορούν να φύγουν μόλις

αλλάξουν οι συνθήκες. Τουλάχιστον σε εμένα έχει μείνει ένα κατάλοιπο ευθύνης από τα

προηγούμενα χρόνια πως πρέπει να γίνεται η μέγιστη προσπάθεια ώστε ο σύλλογος να επιβιώσει. Η

συνήθεια σε μια τέτοια καθημερινότητα σου γίνεται δεύτερη φύση από την οποία δεν μπορείς

εύκολα να απαλλαγείς.

Αυτό που αντιλαμβάνομαι σιγά σιγά είναι πως αυτή η ηρωική πραγματικότητα δεν υπάρχει πια.

Είναι ταυτόχρονα μια προσαρμογή που πρέπει να κάνω στα νέα δεδομένα αλλά και κατά κάποιον

τρόπο μεγάλη ανακούφιση ο σύλλογος να μην με χρειάζεται όπως παλιά… Είναι ένα συναίσθημα

που δεν περίμενα να νιώθω, αλλά ο χρόνος κυλάει για όλους, και υπάρχουν θετικές αλλαγές τις

οποίες όταν τις αντιμετωπίζουμε σωστά είναι πάντα προς το καλό, το δικό μας και των ανθρώπων

γύρω μας.

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το σημείωμα για να απολογηθώ για την απουσία μου. Όμως, μιλώντας

ειλικρινά, δεν νιώθω ούτε λυπημένος, ούτε μετανοημένος. Αντιθέτως, προτιμώ να μιλήσω για όσα

με κάνουν να νιώθω προσωπικά ευγνώμων για όσα έγιναν τον τελευταίο χρόνο σε προσωπικό και

ομαδικό επίπεδο. Ο λόγος που το κάνω αυτό μέσω αυτού του βήματος, είναι γιατί οι σκέψεις που

θέλω να μοιραστώ έχουν άμεση σχέση με την ιδιότητα του μέλους αυτής της ομάδας, ίσως και

παραπάνω για εμένα αφού η ομάδα με τιμά τα τελευταία χρόνια με το περιβραχιόνιο της αντρικής

ομάδας.

Πρώτα απ’ όλα, νιώθω μεγάλη χαρά σε προσωπικό επίπεδο. Η καλύτερη περιγραφή που έχω

ακούσει για την γέννηση διδύμων είναι η έκφραση “Διπλός κόπος, διπλή χαρά”. Όπως και να το

κάνουμε, το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να είναι η απόλυτη προτεραιότητα στη ζωή μας. Ο Αλμπέρ

Καμύ είχε πει πολύ εύστοχα πως το ποδόσφαιρο είναι το πιο σημαντικό πράγμα από τα

δευτερεύοντα. Εγώ, μπορώ να πω πως με την στάση μας, τις επιλογές μας, και το ρόλο που του

έχουμε δώσει στη ζωή μας, το έχουμε αναγάγει σε πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας, της

ψυχολογίας μας, και της ψυχοσύνθεσής μας. Για την δική μου ζωή, παραφράζοντας τον σπουδαίο

φιλόσοφο, θα το περιέγραφα καλύτερα ως το πιο δευτερεύον από τα σημαντικά. Αλλά, υπάρχουν

πράγματα που είναι πάνω από την καθημερινότητα του ποδοσφαίρου, και, ειδικά όταν είναι τόσο

ευχάριστα, δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για να νιώθει κανείς στεναχωρημένος.

Κατά δεύτερον, είμαι ευγνώμων για την πορεία της ομάδας τον τελευταίο χρόνο. Ίσως ακούγεται

επιτηδευμένα μετριοπαθές, ίσως κάπως εγωκεντρικό, αλλά όλα τα χρόνια της παρουσίας μου στην

ομάδα ποτέ δεν με ενόχλησε λιγότερο το να μην βρίσκομαι μέσα στο γήπεδο. Για όσους με

γνωρίζουν καλύτερα, δεν είναι μυστικό πως όλα τα προηγούμενα χρόνια οριακά δεν άντεχα να

βρίσκομαι στο γήπεδο εάν δεν μπορούσα να παίξω λόγω κάποιου τραυματισμού. Αυτή η αίσθηση

όμως συνδέεται άμεσα με το γεγονός πως δεν υπήρχαν εναλλακτικές για την ομάδα στην απουσία

κανενός… Όσο μεγαλώνει η δική μου γενιά και φεύγει ο προσωπικός εγωισμός, τόσο φουντώνει μια

επιθυμία να εξασφαλιστεί η συνέχεια του συλλόγου μετά την αποστρατεία μας.

Έχω περάσει πολλά καλοκαίρια συζητώντας το σχεδιασμό της νέας χρονιάς, όπου συζητάγαμε την

ανάγκη να ανανεωθεί η ομάδα με νέα παιδιά από την ακαδημία του συλλόγου. Είναι μεγάλη χαρά

και ανακούφιση να βλέπεις νέους συμπαίκτες να ενσωματώνονται με αξιώσεις στον κορμό της

αντρικής ομάδας, σε μια ανανέωση με την πολυπληθέστερη και καλύτερη φουρνιά νέων παικτών

από τη ακαδημία της ομάδας, από τα χρόνια που η δική μου γενιά ανέβηκε στο ανδρικό τμήμα, πριν

από 20 χρόνια. Είναι το αποτέλεσμα πολύ μεγάλης προσπάθειας για την επιβίωση του συλλόγου από

πολλούς αγαπημένους συμπαίκτες στα πέτρινα χρόνια του χωμάτινου γηπέδου. Είναι αποτέλεσμα

της επιμονής για τον εκσυγχρονισμό του γηπέδου από τη διοίκηση του συλλόγου. Είναι αποτέλεσμα

ενός σχεδιασμού από τον προπονητή της αντρικής ομάδας, τον τεχνικό διευθυντή, και τους

προπονητές των ακαδημιών. Ο σύλλογος αριθμεί πάνω από 400 ενεργά μέλη, κάτι που σημαίνει πως

πάνω από 1.000 άνθρωποι συνδέονται αυτή τη στιγμή σε ένα ερασιτεχνικό σύλλογο ποδοσφαίρου,

όπου γίνεται καθημερινά μια πολύ μεγάλη προσπάθεια για να μπορούν να παραχθούν αυτά τα

επιτυχή μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.

Περίπου 10 νέοι συμπαίκτες από την ακαδημία συμμετείχαν στις υποχρεώσεις της αντρικής ομάδας,

προς το τελείωμα της χρονιάς. Ένας νεαρός συμπαίκτης που προέρχεται από την ακαδημία της

ομάδας φόρεσε για πρώτη φορά το περιβραχιόνιο του αρχηγού ενώ αρκετοί άλλοι συμπαίκτες

ανέλαβαν μεγαλύτερους και σημαντικότερους ρόλους εντός και εκτός γηπέδου. Στον τελευταίο

αγώνα της χρονιάς, ένα παιδί 14 χρονών έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τη φανέλα του αντρικού

τμήματος, αντικαθιστώντας έναν εκ των αρχηγών της ομάδας. Μπορεί να ακούγεται μικρή ή

τετριμμένη αυτή η επιτυχία αλλά υπάρχει πάντα μια απόσταση από τη θέση στόχων και την επίτευξή

τους και αυτός ο πολυετής στόχος έγινε για εμάς σε μεγάλο βαθμό πραγματικότητα τη φετινή

χρονιά. Αν μη τι άλλο, εμένα με γεμίζει αισιοδοξία και προσμονή για το μέλλον αυτών των παιδιών

και του συλλόγου.

Για τέλος, κράτησα ένα μεγάλο προσωπικό ευχαριστώ προς το σύλλογο και κάθε μέλος του

ξεχωριστά. Το ενδιαφέρον και η στήριξη που έλαβα όλη αυτή την περίοδο της εγκυμοσύνης, της

γέννας και των πρώτων ημερών με τα μωρά στο σπίτι, με συγκινεί και νιώθω να με υποχρεώνει. Είναι

ενδεικτικό πως πολλοί παλιοί συμπαίκτες με τους οποίους δεν έχουμε συνυπάρξει εδώ και χρόνια

στο γήπεδο με πήραν τηλέφωνο για να μου ευχηθούν και μου πουν πόσο χάρηκαν για τα νέα.

Κάποιοι μάλιστα βγήκαν από το δρόμο τους για να με βοηθήσουν με όποιο τρόπο μπορούσαν. Δεν

ξέρω αν έχω κάνει αρκετά για να αξίζω αυτής της αγάπης. Το μόνο που προσπάθησα να κάνω στο

σύλλογο όλα αυτά τα χρόνια ήταν να παίζω ποδόσφαιρο και να είμαι όσο μπορώ καλύτερος

συμπαίκτης. Δεν έχω άλλο τρόπο να ξεπληρώσω όλη αυτή την αγάπη και την φροντίδα πέρα από να

επιδεικνύω ένα αντίστοιχο ενδιαφέρον προς τους ανθρώπους γύρω μου.

Σε όλα τα παραπάνω δεν έχω αναφέρει ούτε ένα όνομα και αυτό δεν είναι κατά λάθος. Οι

παραπάνω ιστορίες έχουν συγκεκριμένα πρόσωπα και αποτελούν σημαντικές προσωπικές σχέσεις

στο δικό μου μυαλό αλλά όχι στο πλαίσιο του συλλόγου και όχι για τους σκοπούς που γράφω αυτές

τις λέξεις. Μέσα από αυτό το σχετικά μακροσκελές σημείωμα ήθελα περισσότερο να τονίσω την αξία

της συμμετοχής σε έναν σύλλογο ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, την σημασία της κοινωνικοποίησης

και της συντροφικότητας ως βίωμα χρόνων. Ο λόγος που όλα τα παραπάνω έχουν ένα πολύ

ρομαντικό τόνο είναι γιατί μαζί με συγκεκριμένους ανθρώπους τους συλλόγου επιλέξαμε συνειδητά

να είμαστε ρομαντικοί του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.

Το ποδόσφαιρο μπορεί να αντιμετωπίζεται καθαρά ως τέχνη, αν το θέλουμε. Δεν ξέρω πολλά για το

πως είναι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και αυτό είναι από επιλογή. Δεν ξέρω εάν και πως το

ποδοσφαιρικό τμήμα του Α.Σ. Παπάγου μπορεί να βγάλει έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή.

Υπάρχουν επαγγελματίες του χώρου στους κόλπους της ομάδας που μπορούν να εξηγήσουν πολλά

παραπάνω από εμένα. Ξέρω όμως πως μπορείς να μεγαλώσεις μέσα από το ποδόσφαιρο. Από παιδί

να γίνεις έφηβος, και από έφηβος να γίνεις άνδρας, σύζυγος και πατέρας. Ξέρω πως ο ομαδικός

αθλητισμός σε κάνει καλύτερο συνάνθρωπο. Ξέρω πως δεν υπάρχει ταβάνι στον πλούτο των

συναισθημάτων που μπορεί κανείς να νιώσει μέσα σε έναν ερασιτεχνικό σύλλογο. Μόνη μου ευχή

είναι να γίνει βίωμα πολλών άλλων αυτή η αίσθηση κοινότητας, όπως την νιώθω και την βλέπω

μπροστά στα μάτια μου καθημερινά, ως το καλύτερο πρόσωπο που μπορεί να παρουσιάσει αυτός ο

σύλλογος.

Ως υστερόγραφο, θα ήθελα να επισημάνω πως, αν και όλα τα παραπάνω ακούγονται ως

αποχαιρετιστήριο σημείωμα, δεν είναι αυτή η πρόθεση σε καμία περίπτωση. Έχω υποσχεθεί στον

εαυτό μου να παίζει ποδόσφαιρο όσο μου επιτρέπεται και, εννοείται βάσει των νέων συνθηκών, όσο

μπορώ. Πιστεύω πως έχω ακόμα να προσφέρω αρκετά στο γήπεδο ως συμπαίκτης για νέους και

παλιούς συμπαίκτες. Είναι τόσο υποχρέωση όσο και προνόμιο να μπορείς να προσφέρεις και να

ανταποδίδεις όσα σου προσφέρονται.

Σας ευχαριστώ για μια υπέροχη χρονιά. Καλό καλοκαίρι και τα λέμε το Σεπτέμβριο.